The Ιnnocent του Ian McEwan

Ένα περίεργο βιβλίο.

Αρχίζει ως κατασκοπευτικό thriller στο κατεστραμμένο και διχοτομημένο Βερολίνο του 1956 / ΄57. Εξελίσσεται σε ρομάντζο που οδηγεί σε έγκλημα πάθους και σε thriller απόλυτης φρίκης που επισκιάζει τα πάντα. Μόνη φυγή για τον ήρωα από τις συνέπειες είναι να γίνει κάτι μεγάλο, τεράστιο για αποπροσανατολισμό, όπως να μάθουν οι «εχθροί», οι Ρώσοι, το κατασκοπευτικό σχέδιο των Αμερικάνων, να βρουν το τούνελ. Αλλά το τούνελ οι Ρώσοι το  ήξεραν- είχαν τους δικούς τους κατασκόπους – μόνο που τώρα οι δικές του κινήσεις τούς μπερδεύουν και αποκαλύπτονται πρόωρα. Και η CIA ήξερε ότι το ήξεραν οι Ρώσοι. Τελικά δεν υπάρχουν πολιτικά χαμένοι, οι μόνοι χαμένοι είναι οι «αθώοι» εραστές και ο έρωτας· ο επίλογος  - Βερολίνο τέλη της δεκαετίας του ΄80 - με την γλυκόπικρη γεύση του είναι η επιβεβαίωση.

Ένα περίεργο βιβλίο.

The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society

της Mary Ann Shaffer

      Ένα βιβλίο γράμματα και (μερικά) τηλεγραφήματα.

Τι γράφει η νεαρή συγγραφέας σε όλα αυτά τα γράμματα που στέλνει; Διάφορα στον καθένα. Ότι βρήκε τα  σπίτι της αμείλικτα βομβαρδισμένο, όπως όλο το Λονδίνο. Ότι είναι  ευτυχισμένη για την επιτυχία του βιβλίου της, αλλά όχι εφησυχασμένη, ότι θέλει να ζήσει, να αισθανθεί και να βρει νέα θέματα για να ξαναγράψει.  Ότι  επικοινώνησε μαζί της από το  Guernsey μια ετερόκλητη ομάδα βιβλιόφιλων με περίεργο όνομα. Ότι τους αγαπάει.

Τι της απαντούν οι φίλοι της; Διάφορα ο καθένας. Ότι επίσης την αγαπάνε, ότι της αξίζει να βρει την ευτυχία, ότι ο Αμερικάνος θαυμαστής της που λάμπει δεν είναι χρυσός, ότι δεν είναι κακή ιδέα να δεχτεί την πρόσκληση των βιβλιόφιλων του Guernsey και να πάει.

Στα γράμματά της από το Guernsey οι φίλοι της διαβάζουν για τις νέες της εμπειρίες και συναισθήματα και κυρίως, διαβάζοντας ανάμεσα στις γραμμές διαισθάνονται πριν ακόμα το συνειδητοποιήσει η ίδια, ότι εκεί στο νησί της Μάγχης βρήκε τον έρωτα, την ιστορία του νέου της βιβλίου και την ηρωίδα της, την Elisabeth που δεν την γνώρισε, αλλά είδε την ψυχή της χαραγμένη στην ψυχή των ανθρώπων που την γνώρισαν κι έζησαν μαζί της.

Suite Française  της  Irène Némirovsky.

Η αφήγηση είναι πολύ κοντά χρονολογικά στα γεγονότα στα οποία αναφέρεται, την προέλαση των γερμανικών στρατευμάτων και  την γερμανική κατοχή στην Γαλλία. Το έργο σώθηκε ημιτελές σε χειρόγραφο που βρέθηκε και εκδόθηκε περίπου εξήντα χρόνια μετά , το 2004,  γιατί δυο μέρες μετά το τέλος του δεύτερου μέρους, τον Ιούλιο του 1942 οι Γερμανοί συλλάβανε την συγγραφέα που ένα μήνα μετά πέθανε στο Auschwitz.  Ήξερε ασφαλώς τι σημαίνει να είσαι Εβραία στην κατεχόμενη Γαλλία και όμως στο βιβλίο δεν υπάρχει ίχνος από  τον προσωπικό της εφιάλτη.

Οι ιστορίες και οι ήρωες αλληλοεμπλέκονται στα δύο πρώτα μέρη του βιβλίου.

Μέρος πρώτο Tempête en juin.                          Μέρος δεύτερο Dolce

Η μεγάλη φυγή από το Παρίσι. Ο φόβος,               Ο έρωτας με τον κατακτητή που δεν

το χάσιμο του λούστρου και της ανθρωπιάς.          είναι παρά έρωτας για την ζωή, που   

Η επιστροφή στο Παρίσι θα είναι                            δεν είναι παρά αυτοσυνειδητοποίηση

μια νέα αρχή ή ένα τέλος.                                        και επανάσταση.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ 

ΑΠΟ ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΟ

Μετά τους Βαλκανικούς, σε μια εποχή στρατιωτικού ανταγωνισμού, αμφίρροπων συμμαχιών και σφοδρών αντιδιεκδικήσεων ζωνών επιρροής, υποχώρησαν στην απαίτηση της Ιταλίας για ίδρυση του κράτους της Αλβανίας στο οποίο συμπεριέλαβαν και την Βόρειο Ήπειρο. Ο αγώνας των Βορειοηπειρωτών αλλά κυρίως η αλλαγή στον συσχετισμό των δυνάμεων, έκανε τις δυνάμεις να μεταστραφούν και με την  ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΤΟΝ ΜΑΙΟ ΤΟΥ 1914  αναγνώρισαν  στην ΒΟΡΕΙΟ ΗΠΕΙΡΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ.

ΣΦΡΑΓΙΔΑ: ΑΓΙΟΙ ΣΑΡΑΝΤΑ, ΜΑΙΟΣ 1914

Η έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου έναν μήνα αργότερα πάγωσε τα γεγονότα. Μετά τον πόλεμο, κυρίως επειδή το επέβαλε η ισορροπία της μοιρασιάς και επειδή η Ελλάδα του Βενιζέλου είχε ήδη στρέψει το ενδιαφέρον  της προς την Θράκη και την Μικρά Ασία,  Η ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ ΔΟΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΝΙΚΗΤΡΙΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ με απόφαση της διάσκεψης του Παρισιού τον Νοέμβριο του 1921.

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ

ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ Α΄ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ,

ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΠΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ "ΗΓΕΤΕΣ" ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ-ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΦΑΣΕΙΣ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΗΤΑΝ Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΑ ΧΑΡΑΚΩΜΑΤΑ.

ΕΦΕΤΟΣ ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ "ΗΓΕΤΕΣ" ΘΑ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΛΗΞΗ ΤΟΥ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ (!) ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΑ. ΟΜΩΣ ΣΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΤΟΥ ST JOHN ΣΤΟ SLIMBRIDGE ΤΑ «ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΩΝ», ΕΡΓΟ ΤΗΣ JACKIE LANTELLI, ΘΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΝ ΤΟ ΑΔΙΚΟ ΦΟΝΙΚΟ. ΕΚΕΙ ΔΕΝ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ. 

ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΜΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

     Δεχόμαστε την Αριστοτελική άποψη ότι τα άτομα είναι οντότητες που οφείλουν να εξυπηρετούν το ατομικό τους καλό και για τον σκοπό αυτόν συγκροτούν πολλαπλότητες, δηλαδή γάμο και κοινωνίες.  Και την άλλη άποψη ότι από τον σχηματισμό κάθε πολλαπλότητας προκύπτει δευτερογενώς η έννοια του κοινού καλού, του καλού δηλαδή της πολλαπλότητας, που πρέπει να υπηρετούν τα άτομα/οντότητες πάνω και πέρα από το ατομικό τους καλό. Όπερ λογικόν παράδοξον, διότι έτσι το αποτέλεσμα αναιρεί την ουσία του ζητουμένου !    

ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ

Μας ενοχλεί τόσο πολύ η σκέψη ότι θα μας πούνε ρατσιστές, ώστε ξεχνάμε τι μας έκανε ρατσιστές.

Αν ένας νεοναζί σκοτώσει κάποιον φωνάζοντας «Ο Χίτλερ ζη» καταδικάζουμε αυτόν και συλλήβδην όλα τα ομόθυμα έντυπα, ταινίες, βιβλία και κόμματα ως ηθικούς αυτουργούς. Καλώς. Όταν όμως ένας μουσουλμάνος σκοτώνει πολλούς φωνάζοντας «ο Αλλάχ είναι μεγάλος», δεν καταδικάζουμε αντιστοίχως τους Αγιοταλάχ, το κοράνι, και τις ιερές χαντίθ ως ηθικούς αυτουργούς, το αντίθετο μάλιστα, απενοχοποιούμε την θρησκεία και ενοχοποιούμε τις οικονομοκοινωνικές συνθήκες που δηλητηρίασαν τον δολοφόνο. Όχι γιατί είμαστε συμπαθούντες, το αντίθετο, γιατί σιχαινόμαστε και φοβόμαστε και απεχθανόμαστε και αποστρεφόμαστε ό,τι διδάσκουν τα «ιερά βιβλία», και όσους τα διδάσκουν και όσους τα πιστεύουν, γιατί γίναμε ρατσιστές, γιατί αυτοί μας έκαναν ρατσιστές, αλλά δεν θέλουμε να φανεί. Μάλιστα μας ενοχλεί τόσο πολύ η σκέψη ότι θα μας πούνε ρατσιστές, ώστε ξεχνάμε τι μας έκανε ρατσιστές και δείχνουμε έντονη αποδοκιμασία σε όποιον ελεύθερα εκφράσει την απέχθειά του, μη τυχόν και προδοθούμε.

Είμαστε για κλάματα.

Αυτόν που οι τίμιοι τιμούν και τον λένε πατριώτη,

οι ξεπουλημένοι τον λένε «εθνικιστή» για να τον εξουδετερώσουν.

Είτε άνδρας είτε γυναίκα, είναι μεγάλη τιμή να σε πούνε πατριώτη. Πατριώτης είναι αυτός που αγαπάει την πατρίδα του, τη στεριά και την θάλασσα και την γλώσσα, την ιστορία και την  παράδοσή της. Πατριώτης είναι αυτός που βλέπει την δική του προκοπή μέσα από την προκοπή της χώρας του. Ο πατριώτης δεν είναι μισαλλόδοξος και ο λόγος του δεν είναι προκλητικός και πολεμοχαρής, γιατί έχει ορκιστεί να αποκρούει κινδύνους, όχι να τους προκαλεί. Τον πατριώτη τον μισούν οι απάτριδες διεθνιστές και οι άτιμοι πουλημένοι, γιατί τον βλέπουν ως το μόνο εμπόδιο στο ξεπούλημα της χώρας, του εδάφους, της γλώσσας και της ιστορίας της που μεθοδικά ετοιμάζουν. Για να τον μειώσουν ηθικά και να τον κάνουν να φοβηθεί και να κρυφτεί, τον λένε «εθνικιστή». Εφτά δεκαετίες μετέρχονται το ίδιο κόλπο τα ρεμάλια· αν πιάσει, μας περιμένουνε τρομάρες. 
Είμαστε για κλάματα.