ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΔΟΚΙΜΙΟ [1] ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΜΕΤΑ ΕΓΙΝΑΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΑΛΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΚΑΠΟΙΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΕΓΙΝΑΝ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΕΣ

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΥΡΩ-ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ,

ΕΝΩ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΛΛΟΙ ΕΜΕΙΝΑΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ

«Η πάλη κατά του κεφαλαίου» ξεκίνησε στην Ελλάδα στα τέλη του 19ου αιώνα από αστούς διανοούμενους όπως ο Πλάτων Δρακούλης (περιοδικό «Άρδην» 1885) που είχαν έλθει σε επαφή με τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές· μόνο που δεν είχαν καμιά απήχηση στους αγρότες και τους εργάτες στους οποίους απευθύνονταν. Το ίδιο συνέβη και όταν ο Σταύρος Καλλέργης (εφημερίδα «Σοσιαλιστής») θέλησε να δώσει  προλεταριακό χρώμα στις εργατικές κινητοποιήσεις της πρωτομαγιάς του 1894

Το 1910 /1911  εμφανίζεται η δεύτερη γενιά σοσιαλιστών.

Κάποιοι με πυρήνα τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου ίδρυσαν την Κοινωνιολογική Εταιρεία αρχικά και αμέσως μετά το Λαϊκό κόμμα. Υπόσχονταν αναμόρφωση της οικονομίας σύμφωνα με το Μαρξιστικό μοντέλο και σοσιαλισμό, πράγματα που δεν πίστευαν ούτε οι ίδιοι, γιατί στην βουλή στήριξαν αμέσως Βενιζέλο και Φιλελευθέρους!

Άλλοι μαζί με τον Νικόλαο Γιαννιό ίδρυσαν το Σοσιαλιστικό Κέντρο. Αυτοί ήταν Αυθεντικότεροι γιατί ήταν σταθερά προσανατολισμένοι στις αρχές της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για κατάκτηση της εξουσίας και μετατροπή του κεφαλαιοκρατικού οικονομικοκοινωνικού μοντέλου σε σοσιαλιστικό με την προσέλκυση των εργατών ως δύναμη κρούσης στον αγώνα.

Με την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1912 οι σοσιαλιστές ήρθαν σε επαφή με την Φεντερασιόν, εργατική πολυεθνική οργάνωση που είχε ιδρυθεί το 1909 από τον Μαρξιστή Αβραάμ Μπεναρόγια, Εβραίο εκ Βουλγαρίας [2]. Ο Μπεναρόγια πρωτοστάστησε το 1918 στην ίδρυση της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας και του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας. Άλλωστε η επικράτηση των Μπολσεβίκων στην Ρωσία είχε αλλάξει το κλίμα.

Το ως άνω Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας (ΣΕΚΕ) - χωρίς να αποκηρύσσει ακόμη την κοινοβουλευτική δημοκρατία - έθεσε στην ιδρυτική του διακήρυξη ως στόχο να επιβάλει την εξουσία του προλεταριάτου με συγκεκριμένα μέτρα όπως φορολογία στα κεφάλαια, εθνικοποιήσεις ιδιοκτησιών και παραχώρησή τους στις λαϊκές κοινότητες, εθνικοποιήσεις συγκοινωνιών, Τραπεζών, μεταλλείων και συμμετοχή των εργατών στην διοίκηση. Το 1920 το κόμμα μετονομάστηκε σε Σοσιαλιστικό Εργατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΣΕΚΚΕ) και το 1924 σε Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας ΚΚΕ, οπότε υιοθέτησε απροκάλυπτα την αρχή της δικτατορίας του προλεταριάτου και του διεθνισμού.

Το ΚΚΕ αποκήρυξε την Μικρασιατική εκστρατεία ως πόλεμο ξενοκίνητο και ιμπεριαλιστικό και οι κομμουνιστές επιδόθηκαν σε αντιπολεμική προπαγάνδα με πράκτορες σε όλες τις μονάδες του μετώπου όπου μοίραζαν έντυπο υλικό με κεντρικό σύνθημα «Φύγε». Με την έλευση των προσφύγων το ΚΚΕ δεν ωφελήθηκε πολιτικά, μόνο αργότερα Μικρασιάτες πρόσφυγες, όταν απογοητεύτηκαν από τον Βενιζέλο στο θέμα των προσφυγικών αποζημιώσεων, στράφηκαν στο ΚΚΕ, αλλά όχι μαζικά. Εν τω μεταξύ οι κομμουνιστές κλιμάκωναν διαρκώς την ταξική πάλη με απεργίες και διαδηλώσεις. Ο Βενιζέλος ο οποίος είδε στις συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις την πρόθεση για κοινωνική ανατροπή, ψήφισε τον Ιούλιο του 1929 το «ιδιώνυμο», αντικομμουνιστικό νόμο που ποινικοποιούσε την πολιτική προπαγάνδα.

 Ήταν το πρώτο νομοθετικό μέτρο ανάχωμα του αστικού συστήματος κατά του Κ.Κ.Ε.

Στην κατοχή το ΚΚΕ, συνδεδεμένο πολιτικά με την Σοβιετική Ένωση, μπήκε στην αντίσταση όταν διερράγη η συμμαχία Στάλιν-Χίτλερ. Η συμμετοχή των κομμουνιστών στην Αντίσταση ήταν σημαντική αλλά όχι αυθόρμητα πατριωτική, καθώς εξυπηρετούσαν δύο σχέδια. Πρώτον, να  κρατούν απασχολημένα τα Γερμανικά στρατεύματα στην Ελλάδα για να μη μετακινηθούν στο Ρωσικό μέτωπο. Δεύτερον, να εξοπλιστούν και να δικτυωθούν για να πάρουν την εξουσία στην μεταπολεμική Ελλάδα. Για τον δεύτερο σκοπό τους από το 1943 έθεσαν σε εφαρμογή την αποδυνάμωση των άλλων αντιστασιακών οργανώσεων με κορυφαία πράξη την εκτέλεση από τον ΕΛΑΣ του συνταγματάρχη Δημήτρη Ψαρρού, συνιδρυτού της ΕΚΚΑ. Τον ίδιο σκοπό εξυπηρετούσε η οργάνωση του λεγόμενου Κράτους του Βουνού και η Κυβέρνηση του Βουνού κατά τα σοβιετικά πρότυπα. Αλλά όταν μετά την απελευθέρωση είδαν ότι το σχέδιο δεν τους βγαίνει πολιτικά, ξεκίνησαν ένοπλο αγώνα προκαλώντας ένα αιματηρότατο εμφύλιο πόλεμο που τελείωσε το 1949 και άφησε αυτούς βαριά ηττημένους και διασπασμένους και την χώρα ρημαγμένη.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, όχι πλέον ως κομμουνιστές αλλά ως αριστεροί, στα πλαίσια του αστικού καθεστώτος είχαν εκπροσώπηση στην βουλή με δικό τους κόμμα, την ΕΔΑ, συμμετοχή στην αυτοδιοίκηση και απολάμβαναν εν πολλοίς πολιτικά, κοινωνικά και ατομικά δικαιώματα. Στην δικτατορία ταλαιπωρήθηκαν πολύ για την ιδεολογία τους κυρίως. Στον αντιδικτατορικό αγώνα συμμετείχαν, αλλά ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο από άλλους. Πάντως στην μεταπολίτευση ήταν οι πιο κερδισμένοι. Αμέσως αναγνωρίστηκε το ΚΚΕ από τον Κ.Καραμανλή και τιμήθηκε το ΚΚΕ Εσωτερικού. Αργότερα ο Α.Παπανδρέου δια νόμου αναγνώρισε την εθνική αντίσταση του ΚΚΕ. Επίσης δια νόμου απενοχοποίησε τον ένοπλο αγώνα των κομμουνιστικών ομάδων ονομάζοντάς τον εμφύλιο πόλεμο. Η προπαγάνδα των κρατικών μέσων ενημέρωσης και των κρατικών σκηνών περιέβαλε τους αριστερούς με το φωτοστέφανο των ιδεαλιστών, ενώ το αστικό κράτος τούς ευνοούσε για να πάρουν θέσεις στα Πανεπιστήμια, στην Δικαιοσύνη, στην διοίκηση, στον Πολιτισμό και  στα ΜΜΕ.

Αυτό σημαίνει ότι οι αριστεροί έγιναν συστημικοί;  Όχι. Χρησιμοποίησαν τις θέσεις του για να στήσουν τον μύθο του «ηθικού πλεονεκτήματος της αριστεράς» με απώτερο σκοπό να αποκτήσουν τα αριστερά κόμματα λαϊκή βάση και εν ευθέτω χρόνω την εξουσία. Μόνο που για πολλά χρόνια όλα μαζί τα κομμουνιστικά κόμματα δεν έπιαναν πάνω από το 10% στις εκλογές [3].

Μέχρι που ένα κόμμα απολειφάδι του παλιού ΚΚΕ εσωτερικού - ένα συνονθύλευμα από δυσαρεστημένους του ΚΚΕ, απομεινάρια του ΚΚΕ εσωτερικού, διαφοροποιημένους του ΠΑΣΟΚ, τυχοδιώκτες, καθηγητές πανεπιστημίων, συνδικαλιστές, ριζοσπάστες και αναρχικούς - οπορτουνιστικά άρπαξε την ευκαιρία της οικονομικής κρίσης · ξαμόλησαν τους αναρχικούς για να κάψουν, τους τραμπούκους για να απειλήσουν και να δείρουν, τα παπαγαλάκια για να εξευτελίσουν, να εκβιάσουν και να προπαγανδίσουν, τους καθηγηταράδες για να μοιράζουν ψευδεπίγραφες λύσεις, τους τραγουδιστάδες για να κηρύξουν την επανάσταση με συναυλίες στις πλατείες. Και ο αρχηγός τους στα κανάλια και στην βουλή λάβρος, υβριστής, ψεύτης, αδιάλλακτος και προκλητικός. Τελικά τον Ιανουάριο του 2015 έγιναν πρόωρες εκλογές και με σχετική μόνο πλειοψηφία το αριστερό συνονθύλευμα ελέω της ενισχυμένης αναλογικής και της συνεργασίας με τους ακροδεξιούς σχημάτισε κυβέρνηση· και θα είχε πάρει και την εξουσία με το αντισυνταγματικό δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015, αν τελευταία στιγμή δεν είχαν φοβηθεί.

Τέσσερα χρόνια μετά αφού αύξησαν το χρέος και σαμποτάρισαν την ανάπτυξη, αφού εξόντωσαν την μεσαία τάξη, αφού υπονόμευσαν τα εθνικά συμφέροντα, αφού διέλυσαν την παιδεία, αφού διόγκωσαν το μεταναστευτικό και την εγκληματικότητα, για να μη βουλιάξουν εκλογικά, αλλάζουν ταυτότητα και  αυτοπροσδιορίζονται ως Ευρω-Σοσιαλιστές!

Και το παραδοσιακό ΚΚΕ τόσα χρόνια τι έκανε; Κατήγγειλε «δυναμικά», τόσο ώστε να μένει σταθερό το μονοψήφιο ποσοστό του και ο αριθμός των συνδικαλιστών του. Τέλος.

---

    [1] ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ : Ο ΔΟΚΙΜΙΟΓΡΑΦΟΣ  ΔΕΝ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΣ, ΑΛΛΑ, ΩΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ. ΓΡΑΦΕΙ ΒΑΣΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΙΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΤΟΥ  ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΕΙ.

[2]  Σεπτέμβριος 1912 στην Δ.Ε.Θ. Ο ΤΣΙΠΡΑΣ σε ομιλία του προς οπαδούς του αισθάνθηκε την ανάγκη να αναφερθεί στις ρίζες τους, την Φεντερασιόν και τον Αβραάμ Μπεναρόγια.

[3] Δεν συμπεριλαμβάνεται το ΠΑΣΟΚ.  Διότι το ΠΑΣΟΚ ήταν και πολιτεύτηκε ως ευρωσοσιαλιστικό κόμμα και ως αστικό διότι  ευνόησε και κυρίως διεύρυνε την μεσαία τάξη που αποτέλεσε και αποτελεί την εκλογική του βάση.

ΖΕΤΤΗ ΒΑΡΔΑΚΗ,

Δ Υ Ν Α Μ Η

Σημείο αναφοράς το βιβλίο του Robert Greene “power”
( βλ. ανάρτηση 29 Μαρτίου 2016 ) 

1.       Το παιχνίδι της Δύναμης είναι «πολιτισμένος πόλεμος» και οι νόμοι της δύναμης είναι ίδιοι με τους νόμους της ζούγκλας.  

2.       Όταν θέλεις δύναμη δεν μπορείς να είσαι καλός. Αλλά «Κρύψε το σιδερένιο χέρι σου μέσα σε βελούδινο γάντι»

3.       Άφησε τους άλλους να πέσουν χωρίς να τους  λυπηθείς. Αυτοί δεν θα σε λυπόντουσαν.

4.     Μην αποκαλύπτεις τις προθέσεις σου. Μη δείχνεις τα αισθήματά σου. Μην είσαι ειλικρινής αλλά να δείχνεις ειλικρινής και καλός. 

5.       Μην εμπιστεύεσαι τους φίλους.

6.       Μη ξεχνάς: Αυτοί που κάνουν τους αδύναμους και αθώους, είναι απλώς πονηροί και χειριστικοί. Αυτοί που διακηρύσσουν την εντιμότητα και την ευθύτητά τους είναι απατεώνες και ψεύτες.

7.      Μη μιλάς πολύ, τα λίγα λόγια εντυπωσιάζουν και φοβίζουν. Αλλά μη φείδεσαι τα λόγια σου όταν θέλεις να αποπροσανατολίσεις και να παραπλανήσεις.

8.      Να προστατεύεις την φήμη σου και να υπονομεύεις την φήμη του αντιπάλου σου. 

9.     Να ξεχωρίζεις. Να γίνεσαι μαγνήτης του ενδιαφέροντος. Να δείχνεις ανώτερος χωρίς να δίνεις ακριβή αναφορά για το ποιος είσαι και τι κάνεις.

10.  Να μην ανοίγεις όλα τα χαρτιά σου ούτε στους  κοντινούς σου.

11.  Να βάζεις τους άλλους να δουλεύουν για σένα. Αν κάποιος άλλος κάνει το ίδιο σε βάρος σου, κάνε κάτι που μπορεί στο μέλλον να σου φανεί χρήσιμο, μάζεψε στοιχεία.

12.  Μην ανοίγεις πολλαπλά μέτωπα. Αλλά χωρίς να φαίνεσαι να είσαι πάντα προετοιμασμένος για πολλαπλές επιθέσεις.

13.  Μη χάνεις χρόνο με λόγια. Οι νίκες δεν κερδίζονται με επιχειρήματα.

14.  Να αποφεύγεις αυτούς που τραβάνε σαν μαγνήτες πάνω τους την κακοτυχία και την μεταδίδουν σαν μεταδοτικό μικρόβιο.

15.  Μη διδάξεις σε κανένα τόσα, ώστε να μην εξαρτάται πια από σένα.

16. Να παραπλανάς τους αντιπάλους με πράξεις μεγαλοψυχίας και εντιμότητας ως προκάλυμμα καπνού για τις πραγματικές σου προθέσεις. Μην έχεις τύψεις γιατί στόχος είναι η δύναμη!

17. Μη ζητάς βοήθεια στο όνομα της φιλίας ή της υποχρέωσης αλλά στο όνομα του αμοιβαίου συμφέροντος.

18.  Μόνο με πλάγια μέσα θα εκμαιεύσεις την αλήθεια. Ό, τι σου λένε οι άνθρωποι δήθεν αυθόρμητα είναι ασήμαντες πληροφορίες, πολλές φορές παραπλανητικές.

19. Τον εχθρό σου να τον συντρίβεις ολοκληρωτικά. Αν τον αφήσεις μισοτελειωμένο, θα ανακάμψει. Μη σκεφτείς να τον αφήσεις να φθαρεί μόνος του.

20.  Να είσαι εκ προθέσεως απρόβλεπτος.

21.  Μην απομονώνεσαι, γιατί θα χάσεις πολύτιμες πληροφορίες και ίσως χρήσιμες συμμαχίες.

22.  Στην ζούγκλα της δύναμης πρόσεχε τους εκδικητικούς, τους κομπλεξικούς, τους φιλύποπτους, τους βλάκες και τους ψυχρούς υπολογιστές.

23.  Μη σπεύσεις να δεσμευθείς. Αν δεσμευτείς στοχεύοντας στο αντάλλαγμα, μείνε συναισθηματικά αδέσμευτος.

24.  Μην υποκύψεις στην διάθεση να κάνεις τον μάρτυρα. Μπροστά στην ανυπέρβλητη δυσκολία υποχώρησε και στόχευσε στην τελική νίκη.

25.  Να κρατάς τις δυνάμεις σου συγκεντρωμένες στο πιο δυνατό σου σημείο.

26.  Την δύναμη την κερδίζεις μέσα από την χειραγώγηση και την παραπλάνηση των άλλων.

27.  Να φοράς προσωπεία για να αποπροσανατολίζεις  και να χαμελαιοντίζεις.

28.  Σε κάθε περίσταση να δείχνεις αλάνθαστος, επαρκής και δυνατός.

29.  Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να πιστεύουν σε κάποιον. Ικανοποίησε Εσύ αυτή τους την ανάγκη. Μίλα τους απλά. Δός τους όραμα. Ερέθισε τις επιθυμίες τους. Μη τους μιλήσεις ποτέ για όρια, υποχρεώσεις και δεσμεύσεις. Φανάτισέ τους. Παγίδευσέ τους με νόθα διλήμματα. Άφησέ τους να πιστεύουν πως έχεις τον άσσο στο μανίκι. Κάνε τους να θέλουν να ποντάρουν τα ρέστα τους πάνω σου.

30. Το θάρρος και το θράσος ξεχωρίζουν τον ηγέτη, γι’ αυτό  μη δειλιάζεις, μη διστάζεις, μην αφήνεις περιθώριο να σου επιτεθούν, τόλμα, προκάλεσε, πες ψέματα, μπλοφάρισε.

31.  Όταν κερδίζεις μη κάνεις αστάθμητες κινήσεις πέραν του αρχικού σχεδιασμού. Η τύχη και η ορμή βοηθούν στην νίκη αλλά μόνο η στρατηγική στην εξασφαλίζει.

32.  Μη κάνεις το λάθος να κάνεις όνειρα και να νομίζεις ότι κάνεις σχέδια.

33.  Ό, τι ξέρεις σε βάρος αντιπάλων και ανταγωνιστών σε κάνει πιο Δυνατό. Γι’ αυτό έχε τα μάτια σου και τα αυτιά σου ανοιχτά για να βρεις την κερκόπορτα της άμυνάς τους.  
  

34. Να έχεις μεγαλοπρέπεια στην εμφάνιση και στη συμπεριφορά και αυτοπεποίθηση. Έτσι θα υποβάλλεις στους ανθρώπους την ανωτερότητα σου και θα τους κάνεις, όποιοι κι αν είναι,  να σε υπολογίζουν.

35. Τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από το σωστό timing, που σημαίνει ότι πρέπει να οσμίζεσαι τις εξελίξεις εγκαίρως και να ενεργείς δυνατά την ώρα που πρέπει. 

36.  Μη δίνεις σημασία σε κάτι μικρό, γιατί αυτομάτως το κάνεις μεγάλο, και μην ασχολείσαι μ’ έναν κατώτερο που σε προκαλεί, γιατί  τον καθιστάς σημαντικό. Όλα αυτά να τα ρυθμίζεις παρασκηνιακά.

37.  Τον αχρείο που υποσκάπτει την δύναμή σου μη τον αντιμετωπίσεις ως ισότιμο αντίπαλο αλλά μη τον υποτιμήσεις. Μη τον αφήσεις να είναι στην απέξω και να συνεχίζει το παραμύθι του. Όσο βρίσκεσαι σε θέση ισχύος αντιμετώπισέ τον με τα δικά σου όπλα. Στρίμωξέ τον για να μη μπορεί να κάνει ελιγμούς, ξεδόντιασέ τον και άφησέ τον έτσι ανήμπορο για να δει η αγέλη πόσο γυμνός ήταν αυτός που ήθελε να γίνει βασιλιάς. Μετά λειώστον.

38.  Να δείχνεις απαξία σε ό, τι δεν μπορείς να έχεις για να μη ταπεινωθείς κυνηγώντάς το. 

39.  Γίνε σύμβολο με τον πιο εύκολο τρόπο, αξιοποιώντας το όνομά σου.

40.  Μείνε αντισυμβατικός στη σκέψη, αλλά απόφευγε να δείχνεις αντισυμβατική συμπεριφορά, για να μη προκαλέσεις τους μέτριους.

41.  Να φαίνεσαι αυθόρμητος αλλά να μη δείχνεις ποτέ τα πραγματικά σου αισθήματα.

42.  Μην αναγκάσεις  κρυμμένους αντιπάλους να αποκαλυφθούν αν δεν είσαι ακόμα έτοιμος να τους αντιμετωπίσεις.

43.  Το χρήμα από μόνο του δεν είναι δύναμη αλλά φέρνει δύναμη, όπως φέρνει και αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία και αναγνώριση και ελευθερία. Όλα αυτά μετράνε για τον δυνατό.

44.  Ακολούθησε με ορμή και αυτοπεποίθηση τη δική σου στρατηγική και διάλεξε πεδία που δεν είχαν διεισδύσει οι πρόγονοι και οι προκάτοχοι της θέσης σου. 

45. Δεν θα κερδίσεις τους ανθρώπους προβάλλοντας την ανωτερότητά σου γιατί ζηλεύουν. Αλλά μπορείς να τους κατακτήσεις παίζοντας με τις ελπίδες, τους φόβους και τα πάθη τους.

46.  Για να εξουδετερώσεις έναν ισχυρό αντίπαλο ή να τον αποκοιμίσεις ή να τον αιφνιδιάσεις.

47.  Παρουσίαζε τις αλλαγές που θέλεις να φέρεις ως βελτιωτικές κινήσεις για να μη προσκρούσεις στο κόλλημα των ανθρώπων με τη συνήθεια.

48.  Θα αντιμετωπίσεις φθόνο. Μη προσπαθήσεις να κατευνάσεις τον φθόνο δείχνοντας καλοσύνη. Και μη δώσεις ευκαιρία σε κάποιον που σε φθονεί να γίνει δυνατός. 

                                  Ισλαμική διείσδυση  στην Ευρώπη

Εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως εκατομμύρια άνθρωποι, ανάμεσά τους έγκυοι, παιδιά και μωρά, ξεκινούν πεζοί από μουσουλμανικές χώρες, το Αφγανιστάν, το Τατζικιστάν, το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές (το πιο μακρύ βέλος στον χάρτη), διασχίζουν χώρες ομόθρησκες και πολιτισμικά συγγενείς και συνεχίζουν το ταξίδι για να περάσουν με βάρκες το αφρισμένο Αιγαίο έχοντας τελικό προορισμό την Χριστιανική και ξένη από κάθε άποψη Ευρώπη.

Ποιος τους δίνει πληροφορίες για το πότε, το πού και το πώς; Ποιος τους δίνει χρήματα για το αδιανόητο ταξίδι; Ποιοι είναι αυτοί οι «αλληλέγγυοι» στην πορεία τους;

Πώς αυτοί οι άνθρωποι, που σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή ψάχνουν για καταφύγιο, δεν στράφηκαν στο Κουβέιτ, στο Κατάρ, στην Σαουδική Αραβία, στο Ομάν, στο Ιράν; Είναι ικανοποιητική η εξήγηση ότι προσπερνούν γιατί δεν αισθάνονται ασφάλεια στις φονταμεταλιστικές δικτατορίες των ομοθρήσκων τους;

Αν αληθεύει ότι  μετανάστες και πρόσφυγες έρχονται στην Ευρώπη για να ζήσουν ελεύθεροι, γιατί θέλουν να ζήσουν στην Ευρώπη με τον  δικό τους τρόπο ζωής που αναιρεί την ελευθερία;

Το μυαλό του ιστορικού κάνει συσχετισμούς και αρχίζει να διερευνά μήπως ξαναμπαίνει σε εφαρμογή το σχέδιο που είχε αποτύχει τον 8^ο αιώνα, όταν  με στρατηγικό σχεδιασμό, πολεμικό και διπλωματικό, οι νεοφώτιστοι οπαδοί του Μωάμεθ προετοίμασαν ολομέτωπη διείσδυση και κατάκτηση της Ευρώπης.

Η αρχική διείσδυση έγινε εξ Ανατολών  με κορύφωση το 717, επί Λέοντος Ε΄ του Ισαύρου, οπότε οι Ισλαμιστές πανστρατιά έφθασαν στην Πόλη και την πολιόρκησαν από ξηρά και θάλασσα για ένα χρόνο. Οι Βυζαντινοί  για πρώτη φορά έκλεισαν τον Κεράτειο κόλπο με αλυσίδα, έκαψαν τον στόλο των εχθρών με το υγρό πυρ και άφησαν τον στρατό τους να αποδεκατίζεται έξω από τα απόρθητα τείχη της Πόλης. Ταυτόχρονα είχαν αρχίσει διείσδυση στην Δύση με επιδρομές από θαλάσσης στην Ισπανία.  Το 732 είχαν ήδη ετοιμάσει προπύργια στην Ισπανία και προχωρούσαν μέχρι που στο Πουατιέ, ενωμένος για πρώτη φορά μπροστά στον κοινό κίνδυνο, ο στρατός των Φράγκων υπό τον Κάρολο Μαρτέλ εξολόθρευσε τους εισβολείς.

Τότε ο  Ισλαμικός κίνδυνος απομακρύνθηκε και σ’ αυτό συνετέλεσε και η εμφύλια διαμάχη που στα αμέσως επόμενα χρόνια αποδυνάμωσε και διαμέλισε το χαλιφάτο.

 Στους αιώνες που μεσολάβησαν η Ιστορία έγραψε τους κύκλους της αλλά δεν άλλαξε τους ανθρώπους που το μόνο βιβλίο που πίστεψαν ποτέ είναι το κοράνι.
       Σήμερα η ισλαμική προπαγάνδα προσπαθεί να αλλοιώσει την αναπόρδαστη αλήθεια επικεντρώνοντας σε θέματα 1. πολιτικής ηθικής 2. ανεκτικότητος, 3. τρομοκρατίας και ειρήνης, όπως φαίνεται από τα αποσπάσματα:

                                                

                                         Η εκδίκηση της γλώσσας

Με τον Νόμο 309/1976 ο Γ. Ράλλης καθιέρωσε την δημοτική ως επίσημη γλώσσα και, όπως  είπε, «ενταφιάστηκε η καθαρεύουσα». Γιατί έπρεπε να θαφτεί η καθαρεύουσα και να μην υπάρχει ανεπισήμως παράλληλα, όπως ισχύει για τις διαλέκτους; Δεν όφειλε «ο ευπατρίδης» να υπολογίσει ότι εξαφανίζοντας την καθαρεύουσα θα γίνονταν πιο δυσπρόσιτα τα αρχαία ελληνικά  και θα αχρηστεύονταν σταδιακά επιστημονικά  βιβλία και λογοτεχνικά έργα γραμμένα στην καθαρεύουσα; Όχι. Η καθαρεύουσα ήταν η γλώσσα σύμβολο συγκεκριμένης πνευματικής, κοινωνικής και πολιτικής τάξης κι εκείνοι όφειλαν ένα ακριβό δώρο  με συμβολισμό στους νέους κομμουνιστές «φίλους» τους. Εκείνη όμως είχε σώσει δυο λέξεις για να τους εκδικηθεί, μικρόμυαλοι και κοντόθωροι.

    Με τροπολογία που η νεόκοπη κυβέρνηση Παπανδρέου πέρασε νύχτα, τον Νοέμβριο του 1981 ένα μήνα μετά τις εκλογές, κατήργησε ψιλή, δασεία και περισπωμένη. Η αλλοίωση της γλώσσας ήταν αναπόφευκτη, αλλά για τον Παπανδρέου ήταν παράπλευρη απώλεια· με το μονοτονικό εξυπηρέτησε τους εκδότες φίλους του, έδειξε  πολιτική μαγκιά στους αντιπάλους και έκλεισε το μάτι σε εκπαιδευτικούς, γονείς και  μαθητές ότι τα πράγματα γίνονται και θα γίνουν  πιο εύκολα στην εκπαίδευση γιατί «εκείνος είναι με τον λαό». Έτσι το Π.Δ.297/1982  άφησε την γλώσσα αγιάτρευτα αλλαγμένη και εκτεθειμένη σε αλλοιώσεις· αλλά  για κείνον είχε δύο λέξεις για να τον εκδικηθεί,  καιροσκόπος και λαϊκιστής.

Έτσι έχει η ιστορία και σήμερα, φίλε, δεν ξέρεις γιατί λες έφιππος και όχι έπιππος, γιατί αφού κακήν κακώς έμαθες ότι όρος σημαίνει βουνό ακούς για την οριογραμμή στη θάλασσα και μένεις με την απορία, γιατί ο άγιος δεν έχει καμία σχέση με το άγος, γιατί άλλο Σύρος με περισπωμένη και άλλο Σύρος με οξεία, γιατί πρέπει να λες χειρουργός ενώ το κακούργος είναι εντάξει, γιατί νιώθεις μουγγός και χαζός όταν κάποιοι πετάνε κάτι «οξυδερκής», «ανθυποφορά», «συμφυρμός», «μέθεξη», «λάθρα», «ολιγωρία», γιατί ενώ είσαι αετός στα greeklish μια μέρα κάποιοι σου κάνανε πλάκα που δεν φαντάστηκες τι σημαίνει Nike, γιατί δυσκολεύεσαι στα αγγλικά - ενώ προσπαθείς όσο δεν προσπάθησες ποτέ στα ελληνικά - επειδή , όπως είπε ψυχρά ο αγγλοσαξονικής παιδείας καθηγητής σου  «δεν έχεις ανεπτυγμένη γλωσσική νοημοσύνη». Τουλάχιστον, έστω σε γενικές γραμμές, κατάλαβες τι είναι αυτό που δεν έχεις και τι συνέπειες θα έχει - πέραν των βαθμών στα αγγλικά - αυτό που οι παραπάνω εθνοσωτήρες συνέβαλαν στο να μην έχεις;

Ο Φοίβος Απόλλων 

Ο άναξ Απόλλων με την φαρέτρα και την λύρα είχε το προσωνυμία Φοίβος που σημαίνει φωτεινός, γιατί ήταν θεός του φωτός που συμβολίζει την γνώση, την σοφία, την ωραιότητα και την αρετή απέναντι στο μαύρο έρεβος της κακίας.

Της κακίας που ο θεός του φωτός ως κριτής και τιμωρός κτυπούσε αλύπητα «τόξοις ιάπτων βέλη» μέχρι να επαναφέρει την ηθική τάξη και την αρετή, μέχρι να αποκαταστήσει την θεία δικαιοσύνη και να διώξει το σκοτάδι. Τότε πια θα έπαιρνε την λύρα στα θεϊκά του χέρια και θεοί και άνθρωποι θα αφουγκράζονταν την εξαίσια μουσική της παγκόσμιας αρμονίας.

Γιατί η αρμονία βρίσκεται στην δικαιοσύνη, στην σοφία, στην σωφροσύνη, στην αίσθηση του μέτρου και στην εξισορρόπηση των αντιμαχομένων τάσεων της ψυχής.

 Όταν κάποιοι με ταραγμένη ψυχή διατάρασσαν την δικαιοσύνη διαπράττοντας ένα ειδεχθές έγκλημα, όπως ο Λάιος και ο Θυέστης, ο Απόλλων εξόντωνε και αυτούς και ολόκληρο το γένος τους, γιατί όλο το γένος κουβαλούσε το σπέρμα του κακού και κανείς τους δεν ήταν στο τέλος αθώος. Δεν ήταν αθώος ο γιός του Λάϊου ο πατροκτόνος και αιμομίκτης Οιδίποδας, δεν ήταν αθώοι οι γιοί του Οιδίποδα Ετεοκλής και Πολυνείκης που σήκωσαν ο ένας εναντίον του άλλου αδελφοκτόνο σπαθί για την εξουσία, δεν ήταν αθώος ο απόγονος του Θυέστη ο Αγαμέμνονας που βεβήλωσε τα ιερά της Τροίας και την Κασσάνδρα, δεν ήταν αθώος ο γιός του Αγαμέμνονα ο μητροκτόνος Ορέστης.

Την ώρα της πτώσης τους όλοι έκλαιγαν και καταριόντουσαν την μοίρα που τους είχε επιφυλάξει ο Απόλλωνας, αλλά ξεχνούσαν ότι ο θεός τούς είχε προειδοποιήσει μέσω του ιερατείου του, εκείνοι ή δεν άκουγαν ή από αλαζονεία δεν ήθελαν να καταλάβουν τι ακούν. Ο Απόλλων γνώριζε τι θα συμβεί αλλά δεν παρενέβαινε στην βούληση των ανθρώπων, στις επιλογές και τις πράξεις τους. Οι άνθρωποι στην αρχαία ελληνική σκέψη ήταν ελεύθεροι.