Ο κανόνας της δικής μου ζωής

«Γυρίζοντας από την Κριμαία προβλεπόταν να έχω στην Αλεξάνδρεια συνάντηση με τον Ιμπν Σαούντ … που ταξίδευε με όλη τη μεγαλοπρέπεια Ασίατη μονάρχη, συνοδευόμενος από ακολουθία πενήντα προσώπων, δύο γιους του, τον πρωθυπουργό του και τον αστρολόγο του και πολλά πρόβατα προορισμένα να σφαγούν κατά την μουσουλμανική ιεροτελεστία.

Τον υποδέχθηκα στις 17 Φεβρουαρίου (1945) στην όαση του Φαγιούμ στο «Ξενοδοχείο της Λίμνης». Είχαν τεθεί πολλά προβλήματα πρωτοκόλλου.  Ανάμεσα σε άλλα ότι ενώπιον της βασιλικής παρουσίας δεν έπρεπε να καπνίζω, ούτε να πίνω οινοπνευματώδη ποτά.  Απάντησα προς τον διερμηνέα ότι εάν η θρησκεία της αυτού μεγαλειότητας του επέβαλε να στερείται τον καπνό και το οινόπνευμα, ο κανόνας της δικής μου ζωής μού επέβαλε το απολύτως ιερό καθήκον να καπνίζω πούρα και να πίνω οινοπνευματώδη πριν μετά και εν ανάγκη κατά το γεύμα καθώς και στα μεταξύ των γευμάτων διαστήματα. Ο μονάρχης αποδέχθηκε την κατάσταση αυθόρμητα και μου πρόσφερε ένα ποτήρι νερό από το ιερό πηγάδι της Μέκκας.   

Ουίνστον Τσώρτσιλ  “ 2^ος Παγκόσμιος Πόλεμος”,

τόμος 8^ος, σελίδα 215, εκδόσεις Χρ. Γιοβάνη.

                                                  

                                              Η ΑΚΑΝΘΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Ο ΜΟΝΟΣ ΕΝΟΧΟΣ της Lisa Ballantyne

Ζέττη Βαρδάκη, βιβλιοπαρουσίαση 

Ένας ευφυής, λίγο παράξενος, εντεκάχρονος κατηγορείται για τον εν ψυχρώ φόνο ενός οχτάχρονου. Ευγενικά ευθύς προς όλους ο κατηγορούμενος, αμέσως όμως συμπαθεί τον τριανταπεντάχρονο δικηγόρο που αναλαμβάνει την υπόθεσή του. Και ο δικηγόρος αυτόν· όταν ήταν μικρός είχε κι αυτός ροπή στην βία και αδυναμία ενσυναίσθησης. Μόνο που δεν βρέθηκε ποτέ κατηγορούμενος.

Εν τω μεταξύ πρέπει να πάει στην κηδεία  της θετής του μητέρας.  Οδηγώντας σκέπτεται τον μικρό στην φυλακή, σκέφτεται τον εαυτό του στην ηλικία του πάντα μπλεγμένο και καταχτυπημένο, θυμάται την μέρα που η πρόνοια τον πήγε σπίτι της, θυμάται πώς εκείνη τον είχε σώσει μαθαίνοντάς του την ζωή από την αρχή…. Αν μόνο δεν του είχε πει εκείνο το φοβερό ψέμα… Αν τυχαία κάποια στιγμή αυτός δεν είχε πέσει πάνω στην αλήθεια… Πόσο είχε θυμώσει μαζί της, πώς την είχε κατηγορήσει... Κι εκείνη κλαίγοντας του είχε κάνει μόνο μια ερώτηση «Κι εσύ γιατί δεν έψαξες;» Ούτε που ήθελε να την ακούσει.  Έφυγε και δεν την ξαναείδε.

         Τώρα μετά την τελετή έπρεπε να γυρίσει γρήγορα για να βρει τρόπο να σώσει τον μικρό ιδιόρρυθμο πελάτη του. Τα κατάφερε. Την κέρδισε την δίκη. Αλλά δεν είχε προλάβει να χαρεί όταν ο μικρός, για να τον ευχαριστήσει, τού φανέρωσε την διεστραμμένη αλήθεια του - Ναι, είχε σκοτώσει τον μικρό φίλο του γιατί δεν του άρεσε η «μούρη» του - Η αλήθεια τον αρρώστησε. Δεν ήταν όμως μόνο η αλήθεια ήταν και η αυτοσυνειδητοποίηση μαζί. Από την πρώτη στιγμή είχε πιστέψει το ψέμα του μικρού ψυχασθενή γιατί ήθελε να το πιστέψει. Έτσι και τότε. Δεν ήταν εύπιστος, όμως είχε πιστέψει το ψέμα της γυναίκας χωρίς να ζητήσει από πουθενά μια επιβεβαίωση. Γιατί ήθελε να το πιστέψει, γιατί του έδινε το δικαίωμα να μπορεί να αισθάνεται καλά χωρίς τύψεις… και ελεύθερος.  [«Κι εσύ γιατί δεν έψαξες;»] 

 

 «Τα φίδια δεν έχουν έλεος»

[Απόσπασμα από το βιβλίο του Dean Koontz,

Μετάφραση Ζέττης Βαρδάκη ]

 

Τον «κακό» όλοι σχεδόν τον συμπαθούν, φίλοι και γείτονες,  γιατί οι κακοί έχουν την ικανότητα να εξαπατούν, και όχι μόνο τους ευκολόπιστους. Ουδεμία έκπληξη μέχρις εδώ. Η έκπληξη είναι ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι συνειδητά προτιμούν να εξαπατηθούν.

Αν μου επιτραπεί να παραστήσω τον ερασιτέχνη φιλόσοφο, θα χωρίσω τους ανθρώπους σε τρεις κατηγορίες. Πρώτη κατηγορία εκείνοι για τους οποίους «ορθόν» σημαίνει απλώς όρθιο και «στρεβλόν» απλώς στραβό...Μερικοί απ’ αυτούς μπορεί να είναι και επικίνδυνοι κοινωνιοπαθείς ή δολοφόνοι.

Δεύτερη κατηγορία είναι εκείνοι που αναγνωρίζουν το σωστό και το λάθος και προσπαθούν να ζήσουν σωστά, όσο μπορούν. Αυτοί οι άνθρωποι πιστεύουν ότι υπάρχει στον κόσμο το αληθινό και αμείλικτο κακό. Εν τούτοις σαν από ψυχολογική άμυνα, πολλοί απ’ αυτούς υποτιμούν υπερβολικά την δυνατότητά του να νικά. Αυτοί είναι οι πιο ευάλωτοι έναντι του κακού. Όχι ότι θα κάνουν οι ίδιοι κάτι σοβαρά κακό, αλλά δεν μπορεί κανείς να τους έχει εμπιστοσύνη ότι θα αναγνώριζαν τα σημάδια του κακού αν τα έβλεπαν· είναι αυτοί για παράδειγμα που δεν θα υποψιάζονταν ποτέ τον γείτονα για δολοφόνο.

Τρίτη κατηγορία είναι κάποιοι τόσο απορροφημένοι με την ζωή τους, που δεν έχουν χρόνο να πολυσκεφτούν το σωστό και το λάθος. Όταν έρχονται αντιμέτωποι με το απόλυτο κακό δεν ξέρουν τι να κάνουν, τι να σκεφτούν και αρχίζουν να το αναλύουν σαν να είναι ένα περιπεπλεγμένο φαινόμενο. Ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για κάτι απλό. Με το να φαντάζονται όμως το κακό σαν κάτι αιωνίως ομιχλώδες, το ξεπλένουν από το κόκκινο του αίματος και το μαύρο του θανάτου και το βάφουν με αποχρώσεις του γκρι. Το αναλύουν από διάφορες ψυχολογικές και κοινωνιολογικές απόψεις  μέχρι να λειανθούν οι αιχμηρές γωνίες του. Αυτοί δεν θα αποφασίσουν ποτέ να συμπράξουν σε μια απευθείας σύγκρουση μαζί του. Στην πραγματικότητα είναι πολύ πιθανό, υπεραναλύοντας, να έχουν πειθαναγκάσει τους εαυτούς του να συμμαχήσουν με τα τέρατα. Γιατί έτσι θα μπορούν να συνεχίσουν την ζωή τους . Αυτή η ομάδα είναι η πολυπληθέστερη. 

       

 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση

 

An imaginary exchange between

F. Scott Fitzgerald and Ernest Hemingway,

put in Paris, in the mid twenties,

[ imaginary but totally based on lines written

by Fitzgerald and Hemingway]

 

-       Ernest Hemingway reciting: "The parties were bigger. The pace was faster. The shows were broader. The buildings were higher. The morals were looser. And the liquor was cheaper” I hate you Fitzgerald for writing this. I hate you.

-       F. Scott Fitzgerald: And the people a rotten crowd. Gatsby was worth the whole damn bunch put together. But the thing with Gatsby was that the rich are different.

 -    Ernest Hemingway: Yes, they have more money.

-       F. Scott Fitzgerald: The rich are careless and think they are better; even when they sink, they still think that they are better.

-       Ernest Hemingway: I do not accept it. I never think of ourselves as poor, we are superior people.

-       F. Scott Fitzgerald: Gatsby too. Gatsby believed in the ‘green light’, the orgastic future. The orgastic future that year by year recedes before us, eluded us, but that's no matter, tomorrow we will run faster, stretch out our arms farther. And one fine morning… So we beat on, boats against the current, borne back ceaselessly into the past. Lost.

-       Ernest Hemingway: I think that all generations are lost by something and always had been and always would be.

-       F. Scott Fitzgerald: Lost. You see I usually find myself lost among strangers because I drift here and there trying to forget the sad things that happened to me.

-            Ernest Hemingway: You can't get away from yourself by moving from one place to another. It is not the places it’s the people. People were always the limiters of happiness.

-            F. Scott Fitzgerald: Lost within and without, old sport, within and without, simultaneously enchanted and repelled by the inexhaustible variety of life.

-       Ernest Hemingway: If we were lucky enough to have lived in Paris young, wherever we go for the rest of our lives, this will stay with us, for Paris is a moveable feast. Write. You have always written before and you will write now. Write one true sentence. Write the truest sentence that you know.

-       F. Scott Fitzgerald: Show me a hero, and I'll write you a tragedy.

 

 review

Any way when life imitates a book I don’t believe in coincidences!

                                                                                        Zetti Vardaki

 

Prince with benefits, a (dirty romance)  by Nicole Snow:

His grandma, the queen of the island is over eighty and has reigned for fifty years.

He is a bad boy with a foul reputation, handsome and deep down gold- hearted and compassionate as his late mother was, while his father was an unfaithful bastard. 

He gets fascinated with an American girl he met by chance and thinks that marrying her would improve his life and his image – a family man and all –

The book was  published on 13 july 2016.

The same summer “somebody” arranged a blind meeting in London between Harry and Megan (The identity of this match maker is still unknown). Is this somebody perhaps in the publishing business in USA and had access to the script beforehand, or somebody who read the book by chance when published and got the idea?

            [ All and all sometimes having to write a review on a book I am not interested in proves to be not so bad at all Z.V.]